نامه های سرگشاده

برای رویاهای غیر قابل دسترس ما فقط دوحالت وجود داره؛ یا اینکه در یک سیاره ناشناخته در حال رشد هستن و روز به روز ما با رویاپردازی بیشتر داریم تغذیه شون می کنیم ، یا اینکه توسط آدمهایی در یک جغرافیای دیگه دزدیده شدن ، که این روزها با پیشرفت تکنولوژی و وجود شبکه های اجتماعی می تونیم پیداشون کنیم و ته دلمون به کسی که در حال زندگی کردن رویای ماست بگیم :رویا دزد ! مسلما به تعداد رویا پردازی های ما آدمهای متفاوت ، شغل های متفاوت، خانه های متفاوت وهزاران رویای متفاوت دیگه وجود داره. و چیزی که به وضوح میتونم ببینم این هست که در یک سیاره ی دیگه کتابفروش یا گلفروش هستم و در شرایط دیگری که احتمالا کمی جوانتر هستم یک کافه دنج باز کردم و روی در آن نوشته ام: [صندلی های این کافه برای تولد های پر سر و صدای ...

چقدر برای همه گفتم ایمان بیاورید به "میگذرد" ، چقدر برای همه یواشکی خواندم که " زمین هر شبانه روز یکبار میچرخد" ، چقدر خواندم و خودم و دیگران را دلداری دادم که "دائما یکسان نماند حال دوران" ، آه اصلا نمیدانید چقدر ... اما حالا شما بگویید چه کار کنم که تمام حرفهایم را پس بگیرم ؟ که نگذرد ؟که زمین همینجایی که هست بماند و دیگر نچرخد که اتفاقا یکسان بماند حال دوران ... آه ترس لعنتی ... ترس از دست دادن لعنتی... میشه آدرس وبلاگاتون رو برام کامنت بزارین؟...